افسردگی دوران بارداری | بیماری

پزشکش میگه: اینا نشونه های افسردگی دوران بارداریه و شاید بعد از زایمون هم ادامه پیدا کنه. دکتر میگه: این افسردگی باید درمان شه، وگرنه… .

بارداری یه تغییر مهم و بزرگ در زندگی زن هاست و تغییرات بزرگ در زندگی، حتی اگه مورد پسند باشن، بعضی وقتا ممکنه آدم رو گرفتار افسردگی کنن.

بنا به گفته پزشکان، این نوع افسردگیا اگه ناچیز باشن بی خطرند، اما بعضی وقتا کار به جایی می رسه که مادر ممکنه زایمون زودرس داشته باشه، یا کودکی با وزن کم به دنیا آورد، یا تا چند سال پس از زایمون هم دپرس بمونه و حتی شاید دست به کارایی خطرناک بزنه.

غصه از کجا میاد؟

دکتر فاطمه سمائی تهرانی، متخصص زنان و زایمون، افسردگیای مربوط به بارداری رو موضوع ای شایع می دونه که ممکنه در مواردی خطرناک شه. اون این گروه افسردگیا رو از نظر زمان وقوع، به دو گروه قبل از زایمون و پس از اون تقسیم می کنه.

این متخصص توضیح میده: حدود ۱۲ درصد از جمعیت کشور ما دچار افسردگی هستن.

افسردگی دوران بارداری در زنان معمولا از ۳ ماهگی با نشونه هایی مانند غمگینی، بی علاقگی به انجام امور روزمره زندگی و ایجاد رابطه اجتماعی، دردهای جسمی بی دلیلی که دکتر واسه اونا توجیه بدنی نداره، احساس مریضی و خستگی و ضعف طولانی، ناتوانی در کنترل خشم و احساسات منفی، بی منظمی در خواب و خوردن ظاهر می شه.

به گفته سمائی تهرانی، هم عوامل محیطی و هم عوامل غیرمحیطی در بروز افسردگی در زنان باردار نقش دارن. اون از ژنتیک به عنوان دلیلی غیرمحیطی نام می بره و میگه: زنائی که مواردی از دچار شدن به افسردگی رو در بستگان نزدیک شون دارن، ۲۵ درصد بیشتر از دیگر زنان، در خطر دچار شدن به افسردگی در دوران بارداری و پس از اون هستن.

حوادث ناخوشایند و یهویی در خونواده، مصرف الکل و کشیدن سیگار، درمانای پزشکی دراز مدت و اعتیاد به داروهای غیرمجاز هم از عواملی محیطی هستن که به گفته این متخصص، احتمال بروز افسردگی رو در مادران بالا می برن.

هم اینکه بارداری واسه بعضی از زنان به عنوان دلیلی استرس زا حساب می شه که ممکنه اخلاق شون رو عوض کنه. نبودن همسر یا بی توجهی اون، بارداریای ناخواسته، شرایط ناجور اقتصادی، سطح پایین فرهنگی خونواده و حاملگی در سن کم هم ممکنه از علل افسردگی باشن.

این متخصص، سطح هورمون محرک غده آدرنال (غده فوق کلیوی) در بدن رو هم در افسردگی موثر می دونه و توضیح میده: زنائی که در دوران بارداری با کم شدن شدید اندازه این هورمون در خون مواجه می شن هم ممکنه به افسردگی دچار شن.

علاوه بر این عوامل، امکان ظهور افسردگی در زنائی که در بارداری اول دچار این افسردگی شدن، ۵۰ تا ۷۰ درصد زیاد می شه.

زنائی که ویارها و استفراغای شدید در دوران حاملگی دارن و اونا که قبل از بارداری هم سابقه مشکلات روانی داشتن، بیشتر در خطر افسردگی قرار دارن.

افسردگی پس از زایمون، بیشتره

به باور سمائی تهرانی، گسترش افسردگی در زنان معمولا پس از زایمون بیشتر از دوران بارداریه و در دو هفته اول پس از زایمون ظاهر می شه.

تغییرات هورمونی در بدن، در بروز این نوع افسردگی نقش دارن. هر چند افزایش اندازه هورمون استروژن در دوران بارداری به عنوان دلیلی واسه جلوگیری از افسردگی هستش و بعضی از زنان رو سرحال تر می کنه، اما پس از بارداری، یهو اندازه این هورمون کم میشه و باعث احساس غمگینی می شه.

چند پیشنهاد

دکتر سمائی تهرانی اعلام می کنه: درمان بستگی شدیدا افسردگی داره و در مواردی که شدید باشه، شک نداشته باشین نیاز به درمان دارویی داره و با رها کردن مریضی به حال خودش، بهتر نمی شه. در این جور موارد بعضی از زنان مبادرت به درمانای خودسرانه می کنن که شدیدا خطرناکه و عوارضی جبران ناپذیر داره. مهم ترین نکته اینه که دکتر باید تشخیص بده، مشکل این زنان چیه.

این متخصص اخطار میده: درمان افسردگی به خصوص پس از زایمون حتما باید جدی گرفته شه، چون احتمال داره با افزایش افسردگی، این گروه از بیماران دست به خودکشی یا فرزندکشی بزنن.

هم اینکه مرکز بین المللی سلامت زنان، واسه جلوگیری از دچار شدن به افسردگی پیش و پس از زایمون پیشنهادایی به زنان می کنه :

* داشتن برنامه ریزی دقیق در طول روز که در این برنامه، زمان خواب و استراحت و برنامه هایی هر چند ساده واسه تفریح مشخص باشه.

* تقسیم امور مربوط به خونه و نوزاد با همسر و صحبت کردن با اون درباره نگرانیای احتمالی

* گذروندن اوقاتی با دوستان و آشنایان

* مشاوره با دکتر در صورت بروز نشونه های افسردگی

* مشورت کردن با مادرانی که در نگهداری از بچه تجربه دارن.

* دوری از ایجاد تغییرات یهویی در برنامه زندگی روزمره در دوران بارداری

جام جم آنلاین

*

منبع : tebyan.net

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *