جستجو در سایت :   

عنوان : کتاب شناسی دستور زبان فارسی دوره معاصر

دانشگاه آزاد اسلامی واحد سبزوار

دانشکده ادبیات و علوم انسانی

پایان‌نامه برای دریافت درجه کارشناسی ارشد «M.A.»

گرایش: زبان و ادبیات فارسی

 عنوان:

کتاب شناسی دستور زبان فارسی دوره معاصر (کتاب، مقاله، همایش) 1300 تا 1383

استاد راهنما:

دکتر احمد کرابی

استاد مشاور:

دکتر محمدرضا راشد محصل

برای رعایت حریم خصوصی نام نگارنده پایان نامه درج نمی گردد

(در فایل دانلودی نام نویسنده موجود می باشد)

تکه هایی از متن پایان نامه به عنوان نمونه :

(ممکن می باشد هنگام انتقال از فایل اصلی به داخل سایت بعضی متون به هم بریزد یا بعضی نمادها و اشکال درج نشود اما در فایل دانلودی همه چیز مرتب و کامل می باشد)

فهرست مطالب:

پیشگفتار………………………………………………………………………………………….. الف

مقدمه…………………………………………………………………………………………………. 1

فصل اول ـ کتاب‌ها………………………………………………………………………………… 1

فصل دوم ـ پایان‌نامه‌ها…………………………………………………………………………… 89

فصل سوم ـ مقاله ها………………………………………………………………………………149

نمایه………………………………………………………………………………………………. 455

چکیده:

در عصری که به آن عصر انفجار اطلاعات گفته می گردد و روزانه هزاران داده به صورت منابع دیداری و شنیداری، چاپی و غیرچاپی، در سراسر جهان تولید می گردد و به انبوه چندمیلیونی اطلاعات موجود می‌پیوندد؛ وجود کتاب شناسی‌ها، با در نظر داشتن تأثیر بنیادین پژوهش، برای دسترسی هرچه زودتر منابع و جلوگیری از تکرار چندباره پژوهش‌های انجام شده، برای محققان و علاقمندان، ضروری به نظر می‌رسد. کتاب شناسی حاضر که پایان‌نامه مقطع کارشناسی ارشد زبان و ادبیات فارسی می باشد؛ با همین هدف گردآوری شده می باشد. این کتاب شناسی که نوعی کتاب شناسی موضوعی و توصیفی به شمار می‌رود و برپایه آیین نگارش علمی نوشته شده می باشد؛ کتاب‌ها، مقاله‌ها و پایان‌نامه‌هایی را که در فاصله سالهای 1300 تا 1383 درمورد دستور زبان فارسی و گویش‌های ایرانی نوشته شده می باشد، معرفی می کند. همچنین مورد هایی زیرا پرسش و پاسخ‌ها، نکته‌ها، گزارش‌، و مصاحبه و معرفی کتاب نیز آورده شده می باشد. منابعی که توسط گردآورنده به گونه مستقیم دیده نشده می باشد. این اثر، با نمایه‌هایی زیرا نمایه عنوان و نمایه اشخاص پایان می‌یابد.

پیشکش:

اگر تنها، تنها و تنها، در سکوت چهار دیوار اطاق خویش، عید را و قدر را، به نوشتن سر کردم، اگر فراتر از یک سال، در کوچه‌های پرازدحام جوانی‌ام، تنها به آهنگ نوشتن، گام برداشتم؛ اگر چشمانم، ترانه خواب را به دیدار عاشقانه یک تولد، به سرخی سخت‌ترین خستگی‌ها سخاوتمندانه بخشید؛ همه را پیشکش مرجان‌های نگاه شاهنشاه سرزمین وجودم، امام (رضا)، که آسمان اعتمادم به تمامی از آن اوست و جادوی گنبد او زنجیر شرم قلم من می باشد؛ می‌کنم.

پیشکشی از سر تعظیم، به وسعت باوقار دستان پدرم، حرمت سجاده چشمان مادرم و نجابت آسمان قلب خواهرم لیلا، این سه نقطه پیوسته مثلث زندگی‌ام.

پیشگفتار:

آموختن دستور زبان آنقدر اهمیت دارد که حضرت علی (ع) می‌فرماید: «العلمُ ثلاثَهٌ: الفقهُ لِلْأدیانِ و الطِب‌‌ُّ لِلْأبدانِ و النحوُ لِل‍ِّسانِ»؛ یعنی علم سه گونه می باشد: علم فقه برای دین‌شناسی، علم طب برای سلامت بدن و علم نحو برای حفظ زبان.»[1]؛ نیز جلال‌‌الدین همایی می‌نویسد: «قواعد و اصول یک زبان، درست در حکم قوانین یک کشور می باشد. از کشوری که قانون در آن حکم‌فرما نیست؛ غیر از هرج و مرج چه انتظار بایستی داشت؟»[2]؛ همچنین محمدرضا دایی جواد در کتاب دستور خود آورده می باشد: «ما بایستی رعایت قواعد زبان را مثل رعایت قوانین کشور و آداب لباس پوشیدن محترم بشماریم و غلط ننویسیم و درست سخن بگوییم زیرا نظم جامعه ادبی نیز مانند انتظامات دیگر جوامع قابل تکریم می باشد.»[3]

بنا به تأکیداتی این چنین و ضرورت حفظ استقلال و صیانت هرچه بیشتر زبان فارسی، به خصوص در طی قرن اخیر، بسیاری از اندیشمندان این سرزمین همت گماردند تا پژوهش‌های ارزشمندی را درمورد دستور زبان فارسی آغاز کنند. مجموعه حاضر، به پاس قدردانی از تمامی آنانی که در این راه بذل جان و عمر کردند و نیز تکریم به امر اطلاع‌رسانی در کمترین زمان ممکن، کتاب‌ها، پایان‌نامه‌ها و مقاله‌هایی را که در فاصله سال‌های 1300 تا 1383 ه‍ .ش. نوشته شده می باشد؛ همراه با اطلاعات کتاب شناسی آن آثار به شیوه نگارش علمی، فراهم آورده می باشد. بدون شک در این کتاب شناسی بعضی از آثار نوشته شده بنا به علت های مختلفی از قلم افتاده و با وجود مرور چندین باره آن، نقایصی در آن راه یافته می باشد که نگارنده را عذرخواه اهل پژوهش می کند. امید می باشد که توصیه‌های اهل پژوهش تکمیل‌کننده این اثر باشد.

1. جعفر طباطبایی، برتر از خون شهید، ارزش دانش و دانشمند در کلام پیشوایان) قم: پیام امام هادی، 1382(، ص 61 به نقل از: حسن بن سعبه حر‌ّانی، تحف العقول)قم: جامعه مدرسین، [بی‌تا](، ص 208.

2. جلال‌الدین همایی، «دستور زبان فارسی»، در: به قلم جمعی از نویسندگان. مقدمه لغت‌نامه دهخدا. تهران: دانشگاه تهران، 1377، ص 121.

3. محمدرضا دایی جواد، راهنمای دستور زبان فارسی برای همه) اصفهان: کتابفروشی ثقفی، 1334 (، ص د.

مقدمه:

1ـ تعریف “دستور” در زبان فارسی:

واژه دستور در زبان فارسی قدمتی طولانی دارد. اما معانی اولیه آن غیر از آن چیزی می باشد که امروزه به عنوان یک علم از آن نام برده می گردد. قبل از آوردن کهن‌ترین معانی آن بایستی یادآور شویم که این واژه در فرهنگ نفیسی، اسم عربیِ مأخوذ از فارسی، در فرهنگ آنندراج، فارسی و در مدارالأفاضل، عربی معرفی شده می باشد. «”دستور” [به فتح دال] صاحب دست و مسند و آنکه در تمشیت امور بر او اعتماد کند و به معنی اجازت و رخصت نیز آمده و به این معنا “دستوری” نیز گویند.»[1]؛ «وزیر و منشی باشد … و چوب گنده درازی را نیز گویند که به عرض بر بالای کشتی اندازند و اندازه کشتی را به آن نگاه دارند.ـ و چوبی که در پس دراندازند تا در گشوده نگردد.»[2]؛ «کتابی که در او مایحتاج چیزها نوشته شده باشد و نسخه جامع کل حساب که نسخه‌های دیگر از آن بردارند. جمع: دساتیر…ـ دستورات: صد یکی که به زمین‌دار در وقت جمع اراضی داده می گردد.»[3]؛ «دستور به ضم، وزیر ـ فارسیان آن را به فتح استعمال کنند به معنی مذکور و به جای اعتماد و چوب فروترین جهاز که به بادبان بندند.»[4]؛ «… طرز و روش بود ـ مقتدای امت زرتشت باشد از مقوله موبد.»[5]؛ «… و این لغت را عرب تصرف کرده اول آنرا که مفتوح می باشد، مضموم ساخته، استعمال نمایند زیرا که وزن فعلول به فتح الف در عربی نیامده.»[6]

اما با پیدایش علم قواعد زبان فارسی و جایگزینی واژه دستور به جای قواعد یا صرف و نحو، معانی اختصاصی و تازه‌ای برای این واژه ارایه گردید که نمونه‌هایی از آن آورده می گردد:

1ـ «دستور زبان فارسی از قاعده‌هایی که برگرفته از زبان می باشد و درست گفتن و درست نوشتن را در اظهار فکر و مطلب به ما می‌آموزد؛ فراهم آمده می باشد.»[7]

2ـ «قواعدی که به یاری آنها شناخت اجزای سخن و عوامل تشکیل‌دهنده گفتار انجام می‌گیرد؛ دستور زبان نامیده می گردد.»[8]

3ـ «دستور، قوانینی می باشد که مطابق آن شخص می‌تواند در زبانی، درست و بی‌خطا، سخن بگوید و بنویسد.»[9]

4ـ «دستور زبان، دانشی می باشد که ساختمان زبان را اظهار می کند. وسیله‌ای می باشد برای رسانیدن یا ثبت مقصود بشر که در صورت اظهار کردن، به آن سخن یا گفتار یا کلام گویند.»[10]

2ـ نگاهی گذرا به تاریخچه دستورنویسی در جهان:

الف ـ دستورنویسی در غرب:

 :دانلود فایل متن کامل پایان نامه در سایت sabzfile.com

دستور زبان «گرامر» به یونانی «گراماتیکه = grammatiké» و به لاتینی «گراماتیکا= grammatica» گفته می گردد. [11] «گرامه» در یونانی به معنای «حروف الفبا» می باشد واز این رهگذر تصریح‌ای می باشد به نوشتن.[12]

نخستین کسی که دستور زبان را نگاشت، فردی از هند به نام «پانی نی» می باشد که به قول «ماکس میولرو موریس لروی» و «جان هیور» و «جان لیونزد» در قرن چهارم پیش از میلاد و به گفته «گلد زیهر»، دانشمند آلمانی، در قرن هشتم و به تأیید «بلوم فیلد»، دانشمند آمریکایی، در حوالی 350ـ250 قبل از میلاد و به قول «جان کرول» آمریکایی، در قرن سوم قبل از میلاد می‌زیسته می باشد. وی دستور زبان سنسکریت را نگاشته می باشد.[13]

اما در یونان باستان نخستین کسی که به تقسیم جنس به انواع سه‌گانه مذکر، مؤنث و مخنث پرداخته می باشد، فیلسوف معروفِ سوفسطایی به نام «پروتاگوراس = Protagoras» می باشد که در قرن

 پنجم می‌زیسته می باشد.[14] پس از وی، «افلاطون» (427 ق.م ـ 347 ق.م) در کتاب خود به نام «کرتیلوس» مسأله قراردادی یا طبیعی بودن منشاء زبان را، که بعدها دو مکتب فکری طبیعی‌گرایان و قراردادی‌گرایان را در دانش زبان شناسی جدید به وجودآورد، مطرح نمود و در کتاب دیگر خود به نام «سوفست»، برای اولین بار، «فعل = rhema» و «اسم onoma» را تعریف نمود و میان آن دو فرق قایل گردید. [15]

بعدها «ارسطو»، برجسته‌ترین شاگرد افلاطون، مقوله «حرف syndesmol» را به مقوله بالا افزود

 و در رساله‌ای با نام «اندر عبارت = on Interpretation» مخالفت خود را  با   طبیعی  بودن زبان،  اظهار

نمود.[16] و درپی او «رواقیون» چهارحالت «فاعلی= nominative»، «مفعولی = accusative»، «اضافی =

 genitive» و «مفعول‌الیهی= dative» را مطرح کردند. اما تقسیم‌بندی کلام به هشت جزء، برای اولین بار به وسیله «دیونی سیوس تراکس = Dionysius Thrax» مطرح گردید. این دانشمند یونانی صد سال قبل از میلاد می‌زیسته می باشد، وی کامل‌ترین دستور زبان یونانی را نگاشته و برای نخستین بار دستور زبان را علمی مستقل اظهار کرده می باشد. تقسیم‌بندی او همچنان در دستور زبان سنتی امروز باقی مانده می باشد و با اضافه شدن «صوت» به صورت: اسم، صفت، فعل، ضمیر، حرف تعریف، حرف اضافه، قید، حرف ربط و صوت به کار می‌رود.[17] بعد از او «آپولونیوس دیسکولوس»، برای اولین بار به طرح نحو زبان یونانی پرداخت. وی اجزای هشت‌گانه کلامِ دیونوسیوس را با تعاریفی جدید و با بهره گیری از اصطلاحات فلسفی در کارش به کار برد. [18]

از سوی دیگر، رومیان برای نوشتن دستور زبان لاتین از سبک و سیاق یونانی بهره گرفتند .   اما

در زبان لاتینِ باستان طبقه‌ای از کلمات، که بتوان آن را هم  ‌ردیف با  طبقه حرف تعریفِ زبان   یونانی قرار داد ،  وجود نداشت و بنا به همین دلیل   ،   این طبقه   از حروف در  زبان  یونانی   حذف   گردید  اما

دانشمندی به نام «رمئیوس پاله مون»، که احتمالاً در قرن اول میلادی می‌زیسته می باشد؛ طبقه «اصوات» را بیان نمود تا    طبقه‌بندی تراکس همچنان ثابت بماند. [19]   تقلیدهایی این چنین  از دستور زبان یونانی، این

 پندار را پدید آورد که دستور این زبان، یک چارچوب همگانی می باشد که برای سایر زبان‌ها هم به کار می‌رود[20] به طوری که از دستورهای نوشته شده از سوی بعضی دانشمندان یونانی، مانند «ایلیوس دوناتوس= Donatus» دانشمند سده چهارم میلادی با عنوان «فن صغیر= Ars minor» و «پریسکیانوس = Priscian/ priscianus» دانشمند سده پنج و شش میلادی با عنوان «مقولات دستوری»، در تمام دوران سده‌های میانه (500 تا 1500 میلادی) برای کتاب‌های درسی بهره گیری گردید.[21]

در قرون وسطی که فاصله زمانی قرن پنجم تا قرن پانزدهم را دربر می‌گیرد؛ فلاسفه مسیحی برای تحلیل زبانی که زبان وحی و الهامات آسمانی محسوب می‌گردید؛ به اقداماتی درمورد دستور زبان دست زدند و به بعضی مشخصات دستوری‌، مانند فرق اسم و صفت، مطابقه دستوری (مطابقه بعضی واژه‌های مرتبط در جمله)، کمیت دستور (مطابقه میان دو عنصر از مقوله‌های متفاوت، مثلاً فعل و اسم) و بدل در زبان لاتین دست یافتند. البته همه پژوهش‌های زبان لاتین در خدمت عقاید و الهیات مسیحی به کار می‌رفت.[22]

اما در انگلستان، در حدود سال 1000میلادی «الفریک، پیر دیر این‌شام = Eynsham» کتاب دستور زبان و مکالمات خود را که از نخستین کتاب‌های دستور زبان انگلیسی بود، با الگوبرداری از نظام دستوری پریسکیانوس نگاشت و بدین‌سان دستور زبان پریسکیانوس الگویی برای سایر دستورنویسان انگلیسی گردید.[23]

آمیختگی فلسفه و زبان در قرن هفدهم رخ داد و بازتاب آن، پدید آوردن دستورهای عمومی بود که معروف‌ترین آن «دستور عمومی و عقلانی = Grammaire génerale et raisonée» می باشد که به دستور رویال (Port-royal) معروف می باشد و در سال 1660 م انتشار پیدا نمود.[24] اما آنکه بیشتر از همه فلسفه را وارد موضوعات دستوری زبان نمود «Condillac»، حکیم و روانشناس فرانسوی بود. کتاب او در سال 1775 م منتشر گردید. او کلام و اجزاء کلام را به عنوان جلوه‌ای از فکر تحلیل نمود و خواهان تدوین دستور زبان کلی برای همه زبان‌ها بود. و این فکر او به کوشش برای زبان‌های عمومی‌، مانند «اسپرانتو» گردید. نمونه کامل دستور زبان کلی را با نام «دستور دستورها» در اوایل قرن نوزدهم    می‌بینیم که دانشمندی به نام «Giraut Duviver» نوشته می باشد.[25] از دانشمندان همین دوره، می‌توان فیلسوف و ریاضیدانِ معروف، «گوتفیرد ویلهم فن لایبنیتس» را نام برد که در قلمرو زبان شناسی ادعا نمود که کلیه زبان‌های موجود در اروپا و آسیا از یک واحد مشتق شده‌اند. ادعاهایی همانند این سبب گردید تا دیگر دانشمندان به کشف خویشاوندی زبان‌های مختلف و نیز شناخت منشاء زبان‌ها بپردازند.[26]

در قرن بیستم دو روانشناس به نام‌های «دامورت = J. Damourette» و «پیش = E.pichon» در کتاب خود به نام «مطالعه دستور زبان فرانسه» زبان را از نظر روانشناسی و روانکاوی مطالعه کردند و بر منطق قدیم حاکم بر دستور زبان، که کلمات را در حکم ابزار منطقی می‌دانست و آنها را بر همین پایه تقسیم‌بندی می‌نمود؛ خط بطلان کشیدند و همین امر سبب گردید تا تقسیم‌بندی‌های تازه‌ای برای کلمات مطرح گردد.[27]

از دانشمندان بزرگ دیگر قرن نوزدهم می‌توان فردینان دوسوسور (Ferdinan de sausure) را نام برد که بنیان‌گذار زبان‌شناسی جدید به شمار می‌رود. وی مطالعه نظام‌مند زبان و زبان‌ها را تشخیص داد و شرایط شکل گیری دستاوردهای زبان شناسی قرن بیستم را فراهم نمود.[28]

از دیگر کسانی که انقلابی راستین (تعریف تامس کوهن = Thomas Kuhn) در زبان‌شناسی ایجاد نمود؛ نوام چامسکی «Noam, Chomsky» می باشد که گام آغازین مطالعات زبان شناسی خود را با نوشتن پایان‌نامه‌اش درمورد دستور زبان زایشی عبری جدید، برداشت.[29] «چامسکی زبان‌شناسی را به بخشی از دانش روان‌شناسی تبدیل می کند و پیش روی همه آن تلقی‌هایی که زبان را بر حسب چگونگی کاربرد آن تحلیل می‌‍‌کند؛ می‌ایستد. چامسکی فرق قاطعی قایل می باشد میان «دانستن یک زبان» و «کنش زبانی».»[30]

  1. 1. محمدقاسم بن حاجی محمد سروری [سروری کاشانی]، مجمع الفرس، به کوشش محمد دبیرسیاقی (تهران: علی‌اکبر علمی، 1340)، ج2، ص 519.
  2. 2. محمدحسین بن خلف برهان [برهان تبریزی]، برهان قاطع، به اهتمام محمد معین (تهران: ابن سینا، 1342)، ج2،ص862.
  3. 3. علی‌اکبر نفیسی [ناظم الاطباء]، فرهنگ نفیسی (تهران: کتابفروشی خیام، 1355)، ج 2، ص 1506.
  4. 4. الله داد فیضی سرهندی، مدار الافاضل، به اهتمام محمد باقر (لاهور: دانشگاه پنجاب، 1335)، ص 234.
  5. 5. جمال‌الدین حسین بن فخرالدین حسین اینجو شیرازی، فرهنگ جهانگیری، ویراسته رحیم عفیفی، سلسله نشر دانشگاه مشهد، شماره 27 (مشهد: دانشگاه مشهد، 1351)، ج1، ص 1301.
  6. 6. محمد پادشاه [شاذ]، فرهنگ آنندراج (تهران: کتابفروشی خیام، 1336)، ج 3، ص 1879.
  7. 1. خلیل خطیب رهبر، دستور زبان فارسی برای پژوهش دانشجویان و ادب دوستان در آثار شاعران و نویسندگان بزرگ ایران (تهران: مهتاب، 1381)، ص 9؛ جهانبخش نوروزی، دستور زبان روان و ساخت زبان فارسی امروزی (شیراز: راهگشا، 1373)، ص 13؛ عبدالعظیم خان قریب و دیگران، دستور زبان فارسی، زیرنظر سیروس شمیسا (تهران: فردوس، 1373)، ص 22؛ عبدالرحیم‌ همایون‌فرخ، دستور جامع زبان فارسی، به کوشش رکن‌الدین همایون‌فرخ (تهران: علی‌اکبر علمی، [بی‌تا])، ص 33.
  8. 2. نادر وزین‌پور، دستور زبان فارسی آموزشی (تهران: معین، 1369)، ص 13.
  9. 3. نجف علی میرزایی، فرهنگ اصطلاحات دستور زبان فارسی (تهران: مدین، 1372)، ص 107.
  10. 4. بهمن محتشمی، دستور کامل زبان فارسی (تهران: اشراقی، 1370)، ص 14.
  11. 5. عبدالرسول خیام‌پور، دستور زبان فارسی (تهران: کتابفروشی تهران، 1372)، ص 11.

6.دومینینگ مینگنو، الفبای زبان شناسی، ترجمه محمدتقی غیاثی (تهران: جامی، 1378)، ص 28.

  1. 7. محمدرحیم الهام، “تاریخ روش‌های دستورنویسی زبان دری”، ادب، س 21، ش 5ـ6 (حوت 1352)، ص 138-139.

1.محمدرحیم الهام، “تاریخ روش‌های دستورنویسی در زبان دری (2): دستورنویسی در قرون وسطی”، ادب، س 22، ش1 (1353)، ص 11.

  1. 2. همان ، ص 3ـ4.

3.کوروش صفوی، درآمدی بر زبان‌شناسی (تهران: بنگاه ترجمه و نشر کتاب، 1360)، ص 17.

4.محمدرضا باطنی، نگاهی تازه به دستور زبان (تهران: آگاه، 1375)، ص 17-18.

5.دیونوس تراکس، فن دستور، ترجمه کوروش صفوی (تهران: هرمس، 1377)، ص 9.

  1. 6. همان، ص 11.

1.جین اچیسون، زبان شناسی همگانی، ترجمه حسین وثوقی. [ویرایش 2] (تهران: علوی، 1370)، ص 41-42.

  1. 2. مهدی مشکوه‌الدینی، سیر زبان شناسی (مشهد: دانشگاه فردوسی مشهد، 1373)، ص 27-28؛ نیز: کوروش صفوی، درآمدی بر زبان شناسی، ص 20-21.

3.مهدی مشکوهالدینی، سیر زبان شناسی، ص 29.

4.دیونوس  تراکس، فن دستور، ص 16.

5.جلیل ساغروانیان، فرهنگ اصطلاحات زبان شناسی موضوعی- توصیفی (مشهد: نشر نما، 1369)، ص 186.

1.خسرو فرشیدورد، “ارتباط دستور زبان با منطق و روانشناسی”، کاوش، ش 6 (مهر 1341)، ص 31.

2.کوروش صفوی، درآمدی بر زبان شناسی، ص 25.

3.خسرو فرشیدورد، “ارتباط دستور زبان با منطق و روانشناسی”، ص 30-31.

4.جاناتان کالر، فردینال دوسوسور،ترجمه کوروش صفوی (تهران: هرمس، 1379)، ص 6.

5. بهروز عزب‌دفتری، مؤلف و مترجم، درمورد نوآم چامسکی، تهران: فرهنگ معاصر، 1372، ص 121.

6. محمد باقر ادیب، “درآمدی بر زبان شناسی نوام چامسکی: بشر‌ها از پیش برنامه‌ریزی شده‌اند” کیهان، ش 1798 (9 تیر 1383)، ص 12.

تعداد صفحه : 690

قیمت : 14700 تومان

این مطلب رو هم توصیه می کنم بخونین:   پایان نامه ارشد رشته ادبیات فارسی: مقدمه و تصحیح نسخه خطّی دیوان نجیب­ الدین اصفهانی

بلافاصله پس از پرداخت لینک دانلود فایل در اختیار شما قرار می گیرد

و در ضمن فایل خریداری شده به ایمیل شما ارسال می گردد.

پشتیبانی سایت :        ****       serderehi@gmail.com

در صورتی که مشکلی با پرداخت آنلاین دارید می توانید مبلغ مورد نظر برای هر فایل را کارت به کارت کرده و فایل درخواستی و اطلاعات واریز را به ایمیل ما ارسال کنید تا فایل را از طریق ایمیل دریافت کنید.

***  **** ***