جستجو در سایت :   

پایان نامه کارشناسی ارشد رشته الهیات

موضوع:

مدایح نبوی در احادیث و قرآن

برای رعایت حریم خصوصی نام نگارنده پایان نامه درج نمی گردد

(در فایل دانلودی نام نویسنده موجود می باشد)

تکه هایی از متن پایان نامه به عنوان نمونه :

(ممکن می باشد هنگام انتقال از فایل اصلی به داخل سایت بعضی متون به هم بریزد یا بعضی نمادها و اشکال درج نشود اما در فایل دانلودی همه چیز مرتب و کامل می باشد)

مقدمه

مدح از مضامین محوری و پر بسامد ادب پارسی می باشد که در لغت به معنی ستایش و در اصطلاح ادبی، تعاریف گوناگونی برای آن آورده­اند، که مانند­ی آن­ها می­توان به این دو تعریف بسنده نمود؛ 1- سخنی می باشد که در آن گوینده به توصیف، تحسین و تمجید کسی بپردازد.[1] 2- شعر یا نثری را گویند که در آن به ستایش و برشمردن خصلت­های نیک ممدوح پرداخته می­گردد و گاه شاعر یا نویسنده در اظهار این نیکی­ها و سجایا بر سبیل اغراق گام می­نهد.[2]

مدح، در شعر از رونق بیش­تری نسبت به نثر برخوردار می باشد. شاعران و نویسندگان از دیرباز، سروده‌ها و نوشته‌های خود را پس از ستایش خداوند بزرگ، به نعت و مدح پیامبر@ اختصاص داده‌اند، چنان که از همان ابتدای اسلام، پیش روی دعوت ناصحانه­ی آن حضرت و آیات کریمه­ی قرآن مجید که کلام آسمانی و معجزه­ی الهی می باشد، فُصحای عرب چنان خاضع شدند، که دفتر از گفته‌های پریشان بشستند و به جای اشعار ناروا که پیش از آن می‌ساختند، مدایح و مناقب آن حضرت را زیب اشعار خود نمودند.[3]

هرچند که احادیث بسیاری در نهی از مدح به ما رسیده می باشد نظیر؛ أُحثوا فی وُجوه المدّاحین التّراب[4] «برچهره­ی مدّاحان خاک بپاشید»، یا؛ مَن مَدَحَکَ فَقَد ذَبَحَکَ[5] «کسی که مدح تو گوید همانا تو را نابود کرده می باشد»، لیکن بایستی توجّه نمود که مدح رسول الله@ مدح یک شخصیّت نیست، بلکه مدحِ یک حقیقت می باشد که به امّت و مکتب خاصی تصریح دارد. یعنی در واقع این منقبت­ها به یک شخص برنمی­گردد بلکه به یک امّت می­رسد، همان گونه که درمورد­ی حضرت ابراهیم$ در قرآن کریم آمده می باشد: ﴿إِنَّ إِبْراهِیمَ کانَ أُمَّهً﴾[6] «ابراهیم به تنهایی امّتی بود».[7] تفاوت مدّاحانِ پیامبر@ با دیگر مدّاحان نیز از علل دیگری می باشد، که قبح مدح و منقبت را از بین می­برد. غالباً مدّاحان به جهت دریافت صله و پاداش، شعر خویش را پیشکش می­کنند، به خلاف مدّاحان رسول الله@ که نه تنها این ­گونه چشمداشتی ندارند، بلکه از موهبتی که خداوند به آنان عطا کرده شکرگزارند. این ادّعا را می­توان از آنجا ثابت نمود که مدح رسول الله@، پس از رحلت ایشان نسبت به زمان حیات حضرت، رواج بیش­تری پیدا نمود و بعد از گذشت چهارده قرن شاعران و مدّاحان هنوز بر سرِ مسأله­ی منقبت پیامبر به رقابت می­پردازند.

به هر حال در میان حامیان رسول الله@، شاید بتوان حضرت خدیجه% و حضرت ابوطالب$[i] را در شمار اوّلین کسانی دانست که در شعر خود به مدح و ستایش پیامبر پرداخته‌اند. ستایش شاعران از پیامبر، همواره شیوه­ی شاعران بوده و مشهورترین منظومه­ی صدر اسلام، در مدح پیامبر اکرم@ و هجو دشمنان وی، دیوان حسّان بن ثابت می باشد. نقد و مطالعه این مدایح نیز، موضوعی می باشد که بعدها ذهن منتقدان بسیاری را به خود مشغول نمود، که در آن نویسندگان به مطالعه مضامینی زیرا ولادت، معراج، ختم رسالت، برتری حضرت نسبت به سایر انبیاء و انعکاس آن در جهان ادیان الهی می­پرداختند. به عنوان مثال “مطالعه چهره­ی پیامبر@ در شعر معاصر” موضوع مقاله­­ای می باشد که در آن نویسنده بازتاب شخصیّت پیامبر@ در شعر معاصر فارسی را به تصویر کشیده می باشد.[8] همچنین مقاله­ی “مدح رسول از واقعیّت تا روایت” نقد دیگری می باشد که در آن، نویسنده به مقایسه­ی مضامین و محتوای مدح در زمان پیامبر با مدایح دوره‌های بعد پرداخته می باشد و با ذکر شواهدی از اشعار عربی در عهد پیامبر و اشعاری از فارسی و عربی در قرون بعد، نتیجه‌ گرفته می باشد که مدح رسول، در عهد پیامبر بر پایه­ی واقعیّاتِ موجود بنا شده بود. تقریباً همه­ی سروده‌های این دوره که در وصف و مدح پیامبر و احیاناً یاران آن حضرت آمده می باشد، از دروغ، غلوّ و اوصاف مبالغه‌آمیز تهی می باشد. پیش روی، هرچه از عهد پیامبر دورتر می‌شویم، مدایحِ احساسی و خیالی، جای ستایش‌های واقعی را می‌گیرد و جنبه‌های رؤیایی شعر، بر واقعیّت­های آن غالب می­گردد.[9] از آن چیز که گفته گردید می­توان چنین نتیجه گرفت که؛ حتّی شخص پیامبر و اوصافِ صورت و سیرت ایشان خالی از غلوّ و مبالغه­ی اشعار نبوده، بعضی از شاعران در این مورد نیز دخل و تصرّف نموده، طبق میل و سلیقه­ی شخصی، تغییراتی ایجاد کرده­اند. مسلّماً اکنون تنها ملاک موجود جهت ارزیابی صحّت و سقم مدایح نبوی، قرآن و احادیثِ مربوط می باشد. پس برای پی­بردن به حقیقت بایستی اشعار و مدایح را با آیات و احادیث در کنار هم چیده و تطبیق یا عدم تطبیق آن­ها (مدایح) با واقعیّت را مورد مطالعه قرار داد. در این مجال دو نمونه­ از مدایح نبوی را باهم مقایسه می­نماییم.

در روایتی آمده می باشد که امام صادق$ نقل مى‏کنند: روزى پیامبر نشسته بود، ناگهان شترى آمده و پیش روی حضرت خوابید در حالی که ضجّه می­زد و ناله ­می­نمود. یکی از صحابه گفت: اى پیامبر خدا! آیا این شتر براى تو سجده مى‏کند؟ اگر او برایت سجده کند، سزاوارتر می باشد که ما این کار را انجام دهیم. حضرت فرمود: نه، شما براى خداوند سجده کنید. این شتر از صاحبانش شکایت دارد و مى‏گوید که از کوچکى براى آنان بچه زاییده و کارکرده و حالا که بزرگ‏ شده و نصف عمرش گذشته و ضعیف ‏می باشد، آنان مى‏خواهند ذبحش‏کنند. در همین حین صاحب شتر رسید و پیامبر@، شتر را ضامن گردید. شتر به تکریم تعظیم نموده و سر بر قدم ایشان نهاده، ایشان را ستایش نمود. در ارتباط با این اتّفاق حضرت خدیجه% شعری سروده­ و فضایل حضرت را  با زبان شعر چنین اظهار می­کنند:

نَطَقَ البعیــرُ بفضلِـــ أحـمــــــدَ مُخبِـــراً              هــــذا الّذی شَــــــرُفَت بِهِ اُمُّ القُـــــــری                      هــــذا محـمّـــــدٌ خیــرُ مبعـوثٍ  أتـــی            فَهُــــوَ الشّفیـــعُ وَ خیـــرُ مَن وَطِئَ  الثّـــری                                               یـــا حـــاسِــدیــه! تَمزَّقُــوا مِن غَیظِکُــم            فَهُــــوَ الحـبیبُ وَ لا سَـــواهُ فِـــی الـــوَری[10]

شتر به سخن درآمده، به فضیلت احمد خبر داد؛ این شخصی می باشد که مکّه از وجودش شرافت پیدا نمود.* این، محمّد بهترین پیامبر فرستاده شده می باشد، پس او شفیع و بهترین کسی می باشد که قدم بر زمین نهاده.* ای حسودان! از خشمتان پاره، پاره شوید که فقط او محبوب می باشد و غیر از او محبوبی در میان مردم نیست.*

نکته­ی قابل توجّه آن که؛ مصرع اول از بیت سوم این شعر با آیه­ای از قرآن نیز مطابقت دارد که اساساً ممکن می باشد از همین آیه الهام گرفته شده باشد! البتّه این آیه ﴿قُلْ مُوتُوا بِغَیْظِکُم﴾[11] از سوره­ی مبارکه­ی آل­عمران می باشد که در مدینه نازل شده، پس یا بایستی این ادّعا را با توجیه پذیرفت، یعنی این شعر منسوب به حضرت خدیجه و اصالتاً از شخص دیگری می باشد، یا این آیه در مکّه نازل شده می باشد! به هر حال، این نمونه مدح با احادیث و آیات قرآن هماهنگی دارد، یعنی هم احادیث و هم آیات قرآن تصدیق کننده­­­ی چنین اوصافی از پیامبر اکرم هستند. در واقع این شعر مؤیّدِ معجزات و فیض وجود ایشان، برای عالم امکان –که در فصل آخر ذکر خواهد گردید- می­باشد. پیش روی، مدایحی نیز هست که غیر واقع یا توأم با غلوّ می باشد. مثلاً در شعر زیر اگر مقصود شاعر محبّت محض باشد و هیچ تلاشی برای بخشوده شدن گناهان خود نکند، نوعی مغالطه درون آن به چشم می­خورد.

فیـــا خـــاتــم الرّســل الکـــرام و من به       لنـــا مِن مهمـــولات الذُنـــوبــ تخلــــص                          أَغِثنـــا أَجــِـرنــــا مِن ذُنـوبـ تعـــاظمت                فــــأنت شفیــــعُ الـــــوَری و مَخلــــص                      وَ مـــا لِـــــی مِن وَجـــهٍ  و لا مِن وسیله               سَوی أن قلبـــی فِــی المحبّـــه مُخلـــص[12]

ای آخرین پیامبرِ گرامی! کیست که ما را، از انبوه گناهان رهایی بخشد؟*

به دادِمان رس، ما را پناه ده از گناهان سنگین، زیرا تو شفیع و رهایی­بخش همه­ی مردم هستی.*

مرا نه راهی و نه وسیله­ای مانده غیر از آن که دلم در محبّت تو خالص می باشد.*

با مقایسه­ی دو شعر فوق می­توان به این برداشت دست پیدا نمود؛ شعری که بر اساس واقعیّت سروده شده علاوه بر آن که دلنشین می باشد و خواننده از آن لذّت محسوسی می­برد، -سخن کز دل برآید لاجرم بر دل نشیند- سازندگی، درس­آموزی و هدایتگری در دلش نهفته می باشد. پیش روی، اشعاری که توأم با غلوّ و مغالطه سروده شده­اند، نه تنها شیوایی کلامشان کم­رنگ­تر می باشد، بلکه هیچ­ گونه پند و اندرزی درون خویش ندارند  و حتّی گاهی مضرّ و زیانبارند، در واقع این امید واهی به خواننده نیز منتقل شده و ممکن می باشد وی را گمراه کند. در شعر دوم آنجا که پیامبر را شفیع گناهان قرار داده می باشد، اگر مراد شاعر این باشد که صرفاً به جهت محبّتی که در دل دارد خود را مستحقّ شفاعت می­داند، سخت به بیراهه رفته می باشد. ما به این مضمون (شفاعت) در شعر اول نیز برخورد می­کنیم، لیکن شفاعت در آنجا به گونه مطلق اظهار شده می باشد. همان گونه که در قرآن نیز به شفاعت پیامبر اشاراتی شده، اما پیامبر@ را وکیل گناهان مردم قرار نداده می باشد ﴿وَ ما أَرْسَلْناکَ عَلَیْهِمْ وَکِیلًا﴾[13] اما از شعر دوم این معنا (وکالت) برداشت می­گردد.[ii]

این که پیامبر گرامی اسلام وسیله­ای برای تقرّب­جویی به خداست و این که ایشان واسطه­ی فیض الهی می باشد، بر کسی پوشیده نیست، امّا این امر، دلیل بر امید واهیِ عدّه­ای نمی­گردد که گناه کرده، بدون توبه و تلاشی در این ارتباط انتظار شفاعت داشته باشند. ضمن آن که در شعر دوم بیش­ترِ مدح از دلسوزی شاعر نسبت به خویش می باشد نه ستایش پیامبر@، در حالی که شعر اول اختصاص به مدح حضرت دارد. هنگامی که این دو قطعه شعر در کنار هم قرار گیرد، به وضوح این پیام دریافت می­گردد که؛ در شعر اول هدف شاعر پُررنگ نشان دادنِ ممدوح (پیامبر@) و در واقع نشان دادن چهره­ی حقیقی از ممدوح می باشد، امّا در شعر دوم مقصودِ شاعر نجات دادنِ خویش به واسطه­ی ممدوح و در حقیقت، چنگ زدن به دامان عصمت به جهت رهایی­بخشیِ خویش می باشد. با توجّه به مطالبی که تا کنون اظهار گردید این مسأله به ذهن خطور می­کند که مدایح نبوی تا چه حدّ با قرآن و احادیث مطابقت می­کند و آیا در توصیف پیامبر (چه از نظر ظاهر چه از نظر باطن) غلوّی صورت گرفته می باشد یا نه؟ جهت دسترسی به تطبیق یا عدم تطبیق این مدایح با قرآن و روایات ما در این پژوهش کوشش می­کنیم مدایحِ دو دوره­ی ابتدایی (صدر اسلام و اموی  سال 609 – 750م) را در اشعار عربِ حجاز مورد نقد و مطالعه قرار داده تا پاسخگوی این مسأله باشیم، إن شاء الله

  • اهداف
این مطلب رو هم توصیه می کنم بخونین:   دانلود پایان نامه ارشد: جریان مبانی انسان شناسی فرهنگی از دیدگاه قرآن کریم

هدف اصلی این پژوهش رسیدن به واقعیّت درمورد­ی شخصیّت رسول الله@ (چه از نظر صورت، چه از نظر سیرت) می باشد. که از طریق مقایسه­ی مدایح و مناقب آن حضرت با آیات قرآن و روایات و احادیث به دست می­آید. البتّه اهداف دیگری نیز در همین زمینه هست که به بعضی از آن­ها تصریح می­گردد:

  • مطالعه آیاتی که رسول الله@ را مدح کرده و صفات برجسته­ی ایشان را الگو قرار داده می باشد، مانند: ﴿وَ إِنَّکَ لَعَلىَ‏ خُلُقٍ عَظِیمٍ﴾[14] «و تو اخلاق عظیم و برجسته­ای داری».[15]
  • بحث درمورد­ی روایاتی که در مدح رسول خدا@ سخن گفته و چینش این احادیث در کنار آیاتِ مربوط.
  • پژوهش در اشعار عرب (دو دوره­ی ابتدایی صدراسلام و اموی) و در نظر داشتن تغییر رویه­ی شعراء، بعد از اسلام نسبت به قبل از آن و نیز بعد از رحلت پیامبر اسلام@ نسبت به زمان حیات ایشان.
  • پژوهش در مدایح نبوی و مطالعه تطبیق یا عدم تطبیق این مدایح با آیات قرآن و احادیث.
  • تمییز حقیقت از غیرِحقیقت در اشعار عرب، با ملاک قرار دادن قرآن و روایات.
  • شناساندن شخصیّت پیامبر اکرم@ تا حدّ امکان و توان.
  • نشان دادن کمال از دیدگاه قرآن با برشمردن کمالات پیامبر عظیم الشّأن اسلام@
  • پرسش­ها

در این پژوهش کوشش بر آن می باشد که به پرسش­های ذیل پاسخ داده ­گردد.

اصلی

  • آیا مدایح نبوی با آن چیز که در قرآن و احادیث آمده می باشد مطابقت دارد؟

فرعی

  • ادبیات متعهّد از نظر شیعه چه تفاوتی با سایر فرق و مذاهب دارد؟
  • مدّاحان پیامبر به چند دسته تقسیم می­شوند؟
  • شعر و شاعری از منظر قرآن به چند دسته تقسیم می­گردد؟
  • چرا پیروان شعراء در قرآن گمراهان معرفی شده­اند؟
  • قرآن­کریم از کدام ویژگی­های پیامبر@ به عنوان شاخصه و الگو نام برده می باشد؟
  • ویژگی­های خُلقی و خَلقی پیامبر از دیدگاه قرآن و روایات چیست؟
  • فرضیه­ها

آن چیز که در پاسخ پرسش­های فوق به ذهن می­آید چنین می باشد:

  • مدایح نبوی دو دسته­اند، که بعضی مطابق با قرآن و احادیث و بعضی مخالف با آن هستند یا حداقل با قرآن و احادیث در یک­راستا نیستند.
  • ادبیات متعهّد از نظر شیعه همان می باشد که اسلام و قرآن، آن را تأیید می­کنند.
  • مدّاحان پیامبر به سه دسته تقسیم می­شوند؛ متعهّد، غیرمتعهّد و متغیّرالسیره.
  • به نظر می­رسد معیار قرآن محتوای اشعار و راه شعراء باشد، نه شعر محض. پس شعر و شاعری نیز به دو دسته­ی مقبول و مردود تقسیم می­گردد.
  •  :دانلود فایل متن کامل پایان نامه در سایت sabzfile.com

  • قرآن با این که پیروان شعراء را گمراه معرفی کرده، لیکن این خطاب بایستی استثنائی نیز داشته باشد.
  • قرآن­کریم بیش­تر، موضوعات اخلاقی پیامبر@ را برای مردم الگو قرار داده می باشد.
  • ویژگی­های خُلقی و خَلقی پیامبر در قرآن و روایات بسیار ذکر گردیده می باشد که البتّه این مدح به شخص رسول الله@ برنمی­گردد بلکه به صفات نیک و درست تصریح دارد.
  • پیشینه­ی پژوهش

مدح در اشعار شاید به زمان ابتدایی پیدایش هنر شاعری برگردد. لیکن آن چیز که مورد بحث این پژوهش می باشد (مدایح نبوی) از زمان خودِ رسول الله@ شروع شده و تا کنون ادامه دارد. از همان آغاز نبوّت به ویژه پس از هجرت، اشعار در مدح پیامبر تأثیر بسزایی داشت. مدایح نبوی یکی از انواع ادبیات مذهبی می باشد، اما هیچ­ یک از مورّخان به تاریخ شکل­گیری این نوعِ ادبی در زبان عربی تصریح نکرده­اند، زیرا این نوع شعر مانند سایر انواع شعری، ظاهر و عیان نبوده می باشد. مدایح مذهبی، فنّی می باشد که در میان صوفیان و اشعار سروده شده، به وسیله­ی آنان شکل گرفته می باشد. عدّه­ی اندکی غیر از صوفیان نیز به این امر روی آورده­اند. از میان منقبت­سرایان عرب می­توان به حسّان بن ثابت، عبدالله بن رواحه، نابغه جعدی و کعب بن زهیر که در زمان حیات حضرت مدایحی سروده­اند، تصریح نمود. مدایح نبوی بیش­تر پیرامون شکوه و عظمت پیامبر، قرار گرفتن نام پیامبر در کنار نام خدا، معراج رسول الله@، برتری پیامبر نسبت به سایر پیامبران، مقام شفاعت و… سروده شده­اند.[16]

نکته­ی قابل ذکر این که در زمان رسول الله@ غلوّ در اشعار بسیار کم­رنگ بود و (زیرا صحابه مستقیماً با کرامات آن حضرت مواجه بودند) شاعران به راحتی از طبع شعر خود بهره گیری کرده و تصویری واقعی -تا حدّ امکان- از پیامبر اکرم در مدایح خود ترسیم می­نمودند. پس از رحلت رسول خدا@ چند عامل باعث بروز غلوّ در مدح ایشان گشت که از آن جمله می­توان به موردها زیر تصریح نمود:

  • فقدان رسول خدا@ و عدم آگاهی شاعران پس از ایشان، از معجزات پیامبر و… .
  • کم­رنگ شدن ایمان و تعهّد شاعران (مانند سایر مردم) پس از رسول الله@.
  • بروز مسائل سیاسی با اهمیّت،[iii] که این مسأله (مدح) را تحت الشّعاع قرار می­داد.
  • در دسترس نبودن صحابه، جهت گواهی دادن به واقعیّت یا عواملی که باعث شهادت به دروغ می­گردید، مانند؛ اغراض سیاسی، در ارتباط با کرامات پیامبر یا فضایلی که به ائمّه اطهار# مرتبط می­گردید (مانند مسأله­ی غدیر و…).
  • برتری­طلبی فرق و مذاهب نوظهور نسبت به یکدیگر.
  • توطئه­ی یهود جهت خلط موضوعات غیر اخلاقی و خرافی با دین اسلام.

به همین علّت (ظهور غلوّ و مغالطه) کم­کم، مبحث نقد و مطالعه مدایح نبوی نیز مطرح گردید و علاقمندان به دانستن واقعیّت درمورد­ی پیامبر عزم، جزم نموده تا به حقایق دست یابند. پس، با کنار هم چیدن مدایح و شواهد تاریخی و…، حقایق را از دل شبهات بیرون کشیده و کوشش در انتقال حقیقت به آیند­گان دارند. بعضی از نویسندگان در این باب قلم زده­اند، مانند مکتوبات موجود در این زمینه، می­­توان به “دیدار صبح” (تبیین گزیده­ای از مدایح نبوی در شعر فارسی) نوشته­ی مجید رستنده، “مطالعه مدایح نبوی در آثار کعب و بوصیری و شوقی” نوشته­ی محمود اکبریان (پایان نامه)، “مطالعه و تبیین قصیده همزیه­ی نبویه­ی احمد شوقی” نوشته­ی شهربانو تقوی (پایان نامه) و مقالاتی همچون؛ مدایح نبوی در شعر عربی (علی سلیمی)، مدح رسول از واقعیّت تا روایت (محمدباقر حسینی) و… تصریح نمود. لیکن هیچ­ کدام از نوشته­های ذکر گردیده، به صورت جامع مدایحِ شعرای عصر خاصّی را مورد مطالعه قرار نداده­اند. اغلب، این مبحث یا به صورت کلّی ارائه شده و به جزئیّات وارد نشده می باشد، یا به صورت خیلی جزئی یک یا چند شعر مورد مطالعه قرار گرفته می باشد. به بیانی دیگر، نویسندگان، اشعارِ یک یا دو شاعر مدیحه­سرا را مورد مطالعه قرار داده یا اشعار را با مدایحِ دیگر شعراء مقایسه نموده­اند و از قرآن و احادیث جهت تطبیق یا عدم تطبیق منقبت­ها کم­تر بهره گیری نموده­اند.

در این پژوهش کوشش شده می باشد که  مدایح و منقبت­های دو دوره­ی ابتدایی -عصر اسلام و اموی- مورد مطالعه قرار گیرد و این اشعار با ملاک قرار دادنِ قرآن و احادیث سنجیده گردد و در نهایت، مدّاحانِ پیامبر@ به ویژه، مدّاحان متعهّد شناسانده شوند.

  • فواید و ضرورت بحث

دین اسلام و پیامبرِخاتم@، همواره مورد هجوم اتّهامات دشمنان بوده و در این راه از هیچ کوششی فروگذار نشده می باشد. اسلام که خود، دین حق و حقیقت­گرایی می باشد همیشه به پیروان خود راستی و درستی را سفارش کرده می باشد، اگرچه علیه خویشتن باشد.[iv] مسلمانان (به ویژه شیعیان) بایستی جهت تحقّق این سفارش قرآن اقدام کرده، حق و ناحق را از هم جدا نمایند. آن چیز که در خصوص پیامبر اسلام@ آمده می باشد، بعد از کلام الله در درجه­ی دوم اهمیّت قرار دارد. مدایح نبوی نیز از این مهم مستثنی نیست و بایستی مورد مطالعه قرار گیرد تا حق و باطلِ آن، به هم نیامیزد. شناساندن پیامبر@ (همان­گونه که ایشان بوده­اند) بدون هیچ­گونه غلوّی به ویژه از نظر روحیّات و اخلاقیّات، به نسل آینده از اهمّ وظایف صحابه، تابعان و… بوده می باشد.

اکنون نیز این وظیفه بر عهده­ی ما می باشد تا با کوشش و کنکاش در آیات و روایات، به ویژگی­های پیامبر عظیم­الشّأن@ پی­برده، این اطّلاعات را به آیندگان انتقال دهیم. اهمیّت این بحث را می­توان از چند جهت بازگو نمود؛ اول آن که مسلمان بایستی به دستورات دین اسلام اقدام کند، نشان دادن حقیقت به عموم مردم نیز از دستورات دین می باشد. مسأله­ی دوم همان شناساندن بزرگ­ترین، آخرین و تنها مرجع مسلمانان به مردم جهان می باشد. چنان­که خودِ قرآن نیز مؤیّد این مطلب می باشد که رسول اکرم، پیامبرِخاتم و پیامبر همه­ی مردم جهان می باشد.[v] از سوی دیگر با در پیش گرفتن این شیوه، می­توان از توطئه­ی گروهی سودجو که قصدِ وارونه نشان دادن دین اسلام را دارند (یهودیان و ماجرای ورود اسرائیلیات در تفاسیر قرآن) جلوگیری نمود. ایشان با مشغول کردن مردم به جزئیّات و مسائل فرعی، اصل دین را از یاد مردم برده، بسان شیطان زینت­بخش اعمال واهی می­گردند.[vi]

  • روش پژوهش

این پژوهش از نوع بنیادی می باشد و با روش استنباطی، در صدد می باشد که اشعار عرب حجاز را با واقعیّاتی که در قرآن و سنّت آمده مقایسه کند. البتّه نگارنده به این مطلب التفات دارد که؛ مدح  و شعری که در صدد اظهار و توصیف صفات برتر شخص یا شیء می باشد، اساساً بدونِ تخیّل و بزرگ جلوه دادن موصوف امکان­پذیر نیست، لیکن شالوده­ی اصلی مدح نباید از چارچوب اسلام خارج شده و در مخاطب نوعی انزجار به وجود آورد. در این پژوهش آغاز سرفصل­ها و طرح اولیّه پایه­گذاری شده می باشد. سپس منابع مورد نظر شناسایی و با بهره گیری از کتب، پایان­نامه­ها، مقالات، سایت­ها و نرم­افزارها پس از فیش­برداری و دسته­بندی مطالب، موضوعات مختلفی به عنوان زیر مجموعه­ی سرفصل­ها مطرح شده می باشد، که شالوده­ی بحث سه بخش می­باشد. ادبیات اسلامی اولین بخش این پژوهش می باشد و پس از آن شعر اسلامی و در نهایت مدایح نبوی در چارچوب اسلام مورد مطالعه واقع شده، به این شکل که اشعار با آیات و روایات در کنار هم چیده شده و با مقایسه­ی مضامین آن­ها واقعی یا غیر واقعی بودنشان سنجیده می­گردد.

  • زمان اجرایپروژه­

این پروژه از ابتدای ماه فروردین سال یک هزار و سیصد و نود و یک آغاز شده و تا پایان فرودین ماه سال یک هزار و سیصد و نود و دو به طول انجامیده می باشد.

تعداد صفحه : 237

قیمت : 14700 تومان

بلافاصله پس از پرداخت لینک دانلود فایل در اختیار شما قرار می گیرد

و در ضمن فایل خریداری شده به ایمیل شما ارسال می گردد.

پشتیبانی سایت :        ****       serderehi@gmail.com

در صورتی که مشکلی با پرداخت آنلاین دارید می توانید مبلغ مورد نظر برای هر فایل را کارت به کارت کرده و فایل درخواستی و اطلاعات واریز را به ایمیل ما ارسال کنید تا فایل را از طریق ایمیل دریافت کنید.

***  **** ***